‘Dat het al wel even geleden is dat ik nog een nieuwsbrief schreef. Of alles wel ok was met mij?’ vroeg een trouwe lezer.
Hm, het was waar. Het stond al even op mijn lijstje, maar uitstel van jewelste. Waarop was ik in godsnaam aan het wachten?
Op een succesverhaal over knieën die miraculeus genezen, blauwe lucht en ander goed nieuws? Check.
Ik had nu toch wel al genoeg geschreven over die knie. Tijd voor fleuriger berichten.
Shows my state of mind: ‘het mag er állemaal zijn, ik omarm het hélemaal, maar nu is het stilaan welletjes geweest’. Haha.
Uiteraard de pijn en het steeds opnieuw moeten zeggen ‘nee, het is eigenlijk nog niet beter. Nee, die tweede operatie heeft het precies nog niet helemaal opgelost’. Maar vooral ook het verhaal erover. Mensen zullen dit nu naderhand wel beu zijn. En zullen het ook wel gehad hebben mij te moeten helpen en ondersteunen.
Hm, ik lijk er meestal in te berusten dat het traag gaat en nog steeds pijn doet. Maar precies toch vooral als niemand anders er last van heeft.
Ik lijk wel degelijk niet meer zoveel bezig te zijn met wat de ander denkt, maar toch vooral als niemand vol medelijden kijkt naar mijn gepikkel op één kruk.
Het ding is dat ik het niet kan wegsteken. Zoals ik vroeger zo vaak wel kon en deed, met lastige dingen in mijn hoofd en emoties die ronddwaalden. Zeker als ze te lang duurden.
Dat lijf beslist er anders over. Pijn zie je namelijk op gezichten, pijn zie je als iemand mankt. ‘Authentiek zijn’ is niet zomaar een intentie meer.
Ik kán het niet wegsteken en intussen wíl ik het ook niet meer. What you see is what you get.
Dus ik zeg als het niet gaat, ik vraag als het nodig is, ik rust als het lijfje bibbert. En ik schrijf er toch nog over, want dat is wat leeft vanbinnen.
Want no way ga ik terug naar hoe het was. Het jaar dat intussen om is, waarin ik de hel der hellen lijk te hebben beleefd, heeft alles anders gemaakt. Eerst vanuit angst: ‘daar wil ik niet naar terug’, maar dan steeds meer vanuit nieuwgierigheid, oefening en merken dat het ook anders kan.
Ik vloek wel eens, maar zie de zon intussen nog steeds schijnen. Streepjes blauwe lucht in een dik wolkendek. Je hoort me wel eens foeteren, maar ik ben oprecht gelukkig. Ik kan bang zijn én dankbaar. Tegelijkertijd.
Als ik in ‘stukjes’ schiet, kan ik ze zien zonder ermee samen te vallen. Of toch weinig ;-). Wat een verademing terug ruimte te hebben, te voelen dat er keuze is tussen wat er gebeurt en wat er met míj gebeurt.
Hoe zot! Iets wezenlijk is effectief veranderd. Of teruggekeerd naar haar essentie. ’t Is maar hoe je ernaar kijkt. Ik heb alvast begrepen dat verandering geen plotse ommekeer is of een lineair gegeven. Iets wat ik tot vorig jaar wel geloofde en steeds opnieuw ging zoeken. Verandering is een slakkentraag proces, waarin je jezelf steeds opnieuw tegenkomt, in spiralen, telkens een laagje meer anders. Herhaling vraagt het, een opnieuw en opnieuw. En als je denkt dat je er bent, nog eens opnieuw. Ik ben er uiteraard nooit. Niemand ooit ;-).
En toch lijk ik vanalles te hebben geïntegreerd, dat alles cyclisch is bijvoorbeeld, dat traagheid de meeste wijsheid omvat, dat alles minder en zachter mag zijn. En dat er altijd ergens schoonheid is, hoe donker de lucht ook is. Verwondering.
Niets meer afdwingen. Wu Wei.
En net daar – uiteraard - in die stille ruimte, in dat geduldige wachten, ontstaan er eitjes. Het zijn er precies vele, in verschillende kleurtjes. Eitjes in het Compagnie Bougie-nest en in dat van mezelf, als mens en als professional.
Ook daar niet per se in grootsheid, maar wel in anders-er en mooier.
Geen genezen knie, maar wel veel kuikens in de maak.
Een vruchtbare diepte om u tegen te zeggen.
En dus al bij al toch nog een fleurig bericht, met blauwe lucht en al.
En wat nog het mooiste is van al?
Jíj zal het voelen. Jíj zal het mee mogen ervaren wat dat betekent hier in en voor dit huis. Ik popel om je mee te nemen in al het prachtigs dat volgend seizoen naar je toekomt!
Eva
